Adı YETİŞ…

Adı YETİŞ…

Eskişehir’de 2015 yılının Kasım ayında bir restoran da yol üstü bir masada bir arkadaşımla yemek yiyoruz, birisinin bana doğru yaklaştığını hissettim, ancak kendisinin duyacağı kadar bir şeyler söyledi anlamadım birden göz göze geldik, iyice yaklaşmıştı susmuştu, artık konuşmuyor birşey söylemiyordu, bende donmuş kalmıştım ne diyeceğimi bilmiyordum birden! Hadi gel birlikte yemek yiyelim dedim ve masamıza davet ettim utana sıkıla geldi oturdu ona da istediği yemeği söyleyip hep birlikte yemeğimize devam ettik küçücük ağzıyla o kadar kibar yiyordu ki ara ara gözlerimi ondan kaçırsamda yinede gözümü alamıyordum içimde çok tuhaf bir hüzün kaplamıştı  bu yaşta o minicik elleriyle çatalı, bıçağı o kadar güzel kullanışı, tutuşu vardı ki o masum yüzü gözlerimin önüne geldiğinde kendimi huzurlu hissediyor ama üzüntü duyuyorum…

Adı Yetiş, 8 yaşında, biblo gibi yüz hatları, minicik bedeni, masum bir duruşu, güzel bakan o kahverengi gözleri, Okula gidiyormuş, en sevdiği ders matematikmiş, annesi ölmüş, babası kör ve bir kardeşi varmış babaannesi ile birlikte yaşıyorlarmış Eskişehir’de

Lütfen sokaktaki çocuklarımıza sahip çıkalım onlara para değil ama imkanlar verelim inanın onlarla yemek yemek, bir şeyler paylaşmak, konuşmak o kadar güzel bir duygu ki anlatamam yazmak değil yaşamak gerekir. Bazen aynı restoranta gidiyorum ve aynı yerde oturuyorum bilmem belki yine karşılaşırız YETİŞ’le…